't mot maar....

Allereerst nogmaals mijn dank voor alle berichtjes, kaarten en reacties. Jeetje wat lief allemaal! Ik ben er nog niet aan toe gekomen om jullie persoonlijk te benaderen, maar wat fijn allemaal zeg!

Wat een raaaaaare week....
Vrijdag een mooi afscheid gehad, maar het was ook meteen een eye-opener. Hij komt echt niet meer terug... nooit meer....
En wat was het druk op de crematie. Zo verdrietig, maar het doet ook wel goed te zien dat zoveel mensen afscheid kwamen nemen.

Zondag met Pat alle paperassen doorgenomen en maandag heb ik ALLES afgebeld. Jeetje, wat komt er dan veel op je af zeg. Ik wist 's middags niet meer waar ik 's ochtends nou voor gebeld had. Gelukkig had ik alles opgeschreven. Wat een zeef!
Maandag was een beetje een erge rotdag dus. Had ik tot overmaat van ramp zondagmiddag nog een flinke deuk in de auto gereden. Ik was er niet bij met m'n hoofd en met het uitdraaien rijd ik zo tegen een boom. Tja die gaf niet mee. Ook nog regelen, kon d'r ook nog wel bij.

Vandaag de auto van Dirk opgehaald, kon ik meteen zien of het goed te doen is met de bus en metro naar Spijkenisse. Nou dat gaat prima. 1 bus naar Zuidplein en 1 metro naar Spijk. Toppie!
En net de auto verkocht aan de dealer. Pffff. Das ook best heftig hoor. Het is ineens zo definitief. Eerst alle tabakresten eruit gestofzuigerd, alsof je de laaste restjes van m wegruimt. Klotezooi gewoon...

Nee het is nog best een lange weg te gaan denk ik zo. Het heeft tijd nodig, het moet slijten. Je wilt eigenlijk dat de wereld stilstaat, maar alles gaat gewoon door. Wat eigenlijk ook maar goed is, we moeten gewoon verder.
Gerda is ook heel sterk. Ze is wel stuk en natuurlijk nog lang niet in haar ritme, maar anderzijds is ze wel heel goed bewust dat ook zij door moet en voor zichzelf moet zorgen. Ben ook heel blij met Robert en Suzanne. Ze zijn ook zo sterk geweest. We hebben elkaar echt heel goed aangevuld en zaten alle 5 op 1 lijn met elke stap die we moesten nemen. M'n moeder is ook een rots voor me geweest. Die is hier bijna iedere dag geweest om bij de kinderen te zijn, maar ook om ons te helpen of een lekker soepie te koken.
Ik kan niet anders zeggen dan dat ik zoooo blij ben met de mensen om me heen, in t echie maar ook in "virtueel blogland", mensen bedankt! We gaan weer een beetje het normale leven in ;o)