Oneerlijk

Wat een rollercoasterride. Ik moet even denken hoor, deze afgelopen dagen zijn aan me voorbijgetrokken zonder echt te registreren...

Na de tweede test was duidelijk dat Dirk er niet meer was. Zodra hij van de slaapmedicatie afgehaald werd ging hij in een constant insult. Wakker worden is dus geen optie. Gevolg... we mochten hem laten gaan. Gisteravond om 5 uur hadden we onze afscheid genomen. We hadden er vrede mee, het was goed. Ook Ger was tevreden met haar afscheid. De beademing kon eraf. Het zou niet al te lang duren zei de arts, hij was zo zwak.
Nou daar hadden we het lekker mis zeg!
 Pat en Ger wilden niet meer bij hem zijn, konden dat niet aan. Ik wilde ook liever niet, Ro en Suzanne gingen erbij blijven zodat hij niet alleen hoefde te sterven. Na een poos ben ik gaan kijken en wat bleek, hij ademde gewoon door! Bloeddruk ging wel wat omlaag, maar niet veel, hartslag super stabiel, zuurstof 99 procent, ademhaling 20 p/m. En dan.... afwachten. Heeeeeeel lang afwachten.... Wat een HEL. Ik wens het mijn ergste vijand niet toe.
In het begin zeg je zachtjes ga maar lekker, het is goed, je wrijft over zijn bolletje, maar naarmate de uren verstrijken en er geen verandering is, gaat er een knop om. Je kunt gewoon zelf ook niet meer aanzien dat hij daar ligt. Het gaat nergens meer over, hij is er niet meer, er is geen toekomst, maar er mag niets gedaan worden om hem te helpen.
Midden in de nacht hebben de zusters hem verschoond en anders gelegd en eindelijk zakte zijn bloeddruk en ademhaling. Als er een bepaalde waarde onder de 30 zou komen 'zou het snel gaan'. Nou hij is tot de 31 gekomen en weer opgeklommen tot 48 in een paar uur! Bizar. Onwerkelijk. Belachelijk. Dit is gewoon niet normaal meer. Maar nee er mag niets actiefs gedaan worden. Zusters hebben nog zijn medicatie verhoogd, dokters kwamen en gingen, morfine ietsjes omhoog. Kunnen jullie echt niets anders doen om hem te helpen? Nee, hij lijdt geen pijn, wij mogen niets. Verleg/verschoon hem nog eens: Alle waardes OMHOOG! Mijn God!
Het enige dat er gebeurd is dat zijn longen zuurstof opnemen en daardoor knijpt zijn hart samen. De bloeddruk is te laag om echt daadwerkelijk iets rond te pompen, zijn lichaam verbruikt niets, heeft de laatste dagen voeding gekregen en er zit nog 20 liter vocht onder zijn huid, ook antibiotica en medicijnen  zijn er vollop ingepompt, dus voorlopig zal hij ook niet aan een ontsteking of iets dergelijks bezwijken. Hij is in winterslaap en gaat gewoon door.

Inmiddels is het alweer ochtend, 15 uur verder. Ger en Pat naar huis gestuurd en de zuster vertelde dat ze slecht nieuws had, ze moesten hem overplaatsen naar een andere afdeling, zij konden niets meer doen en hadden het bed nodig. Logisch. Het enige dat wij drieen dachten was alleen maar "ga!" in godsnaam ga, blaas je laatste adem uit en ga... Maar nee, ook de overplaatsing ging van een leien dakje. Hij heeft nu geen monitors meer, geen beademing, geen slangetjes of vloeistoffen alles behalve slaapmedicatie en morfine is gestaakt, maar hij gaat gewoon door. We staan voor een compleet raadsel en zijn helemaal op.
Is dit nu Nederland? Is dit nu humaan? Je kunt niet eens meer waardig afscheid nemen, je wordt zelfs af en toe boos en kan alleen maar denken, blaas je laatste adem nou uit man! Het is klaar. Je hebt gedachten die je met jezelf niet kunt rijmen (geef mij die morfinespuit maar, waar is een kussen?)
We hadden er vrede mee, maar dit geeft zo'n bittere nasmaak. Waarom wordt hij niet geholpen? Is dit niet onnodig lijden? Wij vinden van wel....