he he....

Na een laaaange dag heeft hij eindelijk opgegeven.
Gisteravond Ro en Su afgelost en daar gezeten, maar ik werd er helemaal narrig en boos van. Zo oneerlijk/onwaardig en dan dat constante geruitel en gesnurk. Hopen dat ie ermee stopt terwijl je dat eigenlijk ook weer helemaal niet wilt. Op een gegeven moment werden zijn hand en voet heel heet en mega dik en ging hij zweten. Koorts, dus eindelijk het gevoel dat er iets begon te verzwakken, maar vanochtend was hij weer helemaal normaal en had hij het zelf alweer opgelost. De dokter vertelde weer dat er echt echt echt niets was wat er actief gedaan kon worden en beaamde dat het echt nog wel eens dagen kon duren.
Toen hebben Ro, Su, Pat en ik besloten dat we dit echt niet meer konden, we moesten gewoon rust nemen. Ook voor de kindertjes die allemaal al de hele week niet bij ons waren.
Pat is toen wel weer gaan aflossen en is de hele dag geweest, want we wilden dit eerst met Ger bespreken, maar die had een dag heel goed kunnen nadenken en afstand kunnen nemen en zei eigenlijk hetzelfde als wij. Dat het triest was maar dat het zo ook niet meer kon. Zelf wilde ze nog een keer gedag zeggen, dus vanmiddag kwam Ro met haar naar het ziekenhuis. Het was een goed afscheid zo en alsof hij het toch heeft meegekregen (je gaat toch weer twijfelen) is hij vanavond ingeslapen en kregen we een telefoontje van de zuster.
Het doet pijn en het wordt nog een moeilijke tijd, maar opluchting overheerst dat hij eindelijk rust heeft.

Allemaal nogmaals heel erg bedankt voor het medeleven. Het heeft me zo'n goed gedaan om alle lieve reacties en mailtjes etc te horen/lezen, ook al heb ik nog niet de kracht gehad om jullie persoonlijk te bedanken.