Party

Aangezien onze kleine prul zondag jarig is, moet er van alles in orde gemaakt worden en ook gefrobeld worden natuurlijk.

Als traktatie heb ik taartpunten gemaakt. Omdat het er zoveel waren moesten ze opgestapeld worden. Ik heb er een stuk doek omheen gedaan met een lint, mooie strik van gemaakt en op een taartschaal. Nu ligt het stabiel om mee naar school te nemen en ziet er ook wat minder rommelig uit.
Meg en een vriendinnetje hebben lustig meegeholpen de foto's /bloemen uit te stansen en op te plakken.

Als ideetje voor haar feestje (die nog even op zich laat wachten doordat ze zelf uitgenodigd werd op een ander feestje) zag ik een STIPPENPARTY. Geinig leek me dat!
Dus kaartjes gemaakt met stippen papier. Ze is gek van cupcakes, dus dat werd het ontwerp.
Gisteren wat driehoekige lapjes, die mijn moeder meegenomen had geverfd. Die kunnen ze dan met stippen bewerken en om doen. Ook van die petjes dus das al een heel grappig gezicht straks. Verder spelletjes, smarties, pannenkoeken. Kan niet mis gaan denk ik zo ;o))

Zaterdag gaan Meg en ik aan de bak. Ze is zooooo'n fan van Rudolph van Veen en Simon van de taarten van Abel. Heerlijk vind ze dat. Lekker samen op de bank iedere avond Rudolphs Bakery kijken. Nou ja, de helft, dan moet ze naar bed. Maar vanaf volgende week mag ze het laatste kwartiertje ook kijken. Wat is ze daar trots op!! Hahaha. Scheetje. Maar goed, zaterdag worden er dus taarten gebakken in huize Roosenburg. Ze heeft er helemaal zin in (en ik ook)

't mot maar....

Allereerst nogmaals mijn dank voor alle berichtjes, kaarten en reacties. Jeetje wat lief allemaal! Ik ben er nog niet aan toe gekomen om jullie persoonlijk te benaderen, maar wat fijn allemaal zeg!

Wat een raaaaaare week....
Vrijdag een mooi afscheid gehad, maar het was ook meteen een eye-opener. Hij komt echt niet meer terug... nooit meer....
En wat was het druk op de crematie. Zo verdrietig, maar het doet ook wel goed te zien dat zoveel mensen afscheid kwamen nemen.

Zondag met Pat alle paperassen doorgenomen en maandag heb ik ALLES afgebeld. Jeetje, wat komt er dan veel op je af zeg. Ik wist 's middags niet meer waar ik 's ochtends nou voor gebeld had. Gelukkig had ik alles opgeschreven. Wat een zeef!
Maandag was een beetje een erge rotdag dus. Had ik tot overmaat van ramp zondagmiddag nog een flinke deuk in de auto gereden. Ik was er niet bij met m'n hoofd en met het uitdraaien rijd ik zo tegen een boom. Tja die gaf niet mee. Ook nog regelen, kon d'r ook nog wel bij.

Vandaag de auto van Dirk opgehaald, kon ik meteen zien of het goed te doen is met de bus en metro naar Spijkenisse. Nou dat gaat prima. 1 bus naar Zuidplein en 1 metro naar Spijk. Toppie!
En net de auto verkocht aan de dealer. Pffff. Das ook best heftig hoor. Het is ineens zo definitief. Eerst alle tabakresten eruit gestofzuigerd, alsof je de laaste restjes van m wegruimt. Klotezooi gewoon...

Nee het is nog best een lange weg te gaan denk ik zo. Het heeft tijd nodig, het moet slijten. Je wilt eigenlijk dat de wereld stilstaat, maar alles gaat gewoon door. Wat eigenlijk ook maar goed is, we moeten gewoon verder.
Gerda is ook heel sterk. Ze is wel stuk en natuurlijk nog lang niet in haar ritme, maar anderzijds is ze wel heel goed bewust dat ook zij door moet en voor zichzelf moet zorgen. Ben ook heel blij met Robert en Suzanne. Ze zijn ook zo sterk geweest. We hebben elkaar echt heel goed aangevuld en zaten alle 5 op 1 lijn met elke stap die we moesten nemen. M'n moeder is ook een rots voor me geweest. Die is hier bijna iedere dag geweest om bij de kinderen te zijn, maar ook om ons te helpen of een lekker soepie te koken.
Ik kan niet anders zeggen dan dat ik zoooo blij ben met de mensen om me heen, in t echie maar ook in "virtueel blogland", mensen bedankt! We gaan weer een beetje het normale leven in ;o)

he he....

Na een laaaange dag heeft hij eindelijk opgegeven.
Gisteravond Ro en Su afgelost en daar gezeten, maar ik werd er helemaal narrig en boos van. Zo oneerlijk/onwaardig en dan dat constante geruitel en gesnurk. Hopen dat ie ermee stopt terwijl je dat eigenlijk ook weer helemaal niet wilt. Op een gegeven moment werden zijn hand en voet heel heet en mega dik en ging hij zweten. Koorts, dus eindelijk het gevoel dat er iets begon te verzwakken, maar vanochtend was hij weer helemaal normaal en had hij het zelf alweer opgelost. De dokter vertelde weer dat er echt echt echt niets was wat er actief gedaan kon worden en beaamde dat het echt nog wel eens dagen kon duren.
Toen hebben Ro, Su, Pat en ik besloten dat we dit echt niet meer konden, we moesten gewoon rust nemen. Ook voor de kindertjes die allemaal al de hele week niet bij ons waren.
Pat is toen wel weer gaan aflossen en is de hele dag geweest, want we wilden dit eerst met Ger bespreken, maar die had een dag heel goed kunnen nadenken en afstand kunnen nemen en zei eigenlijk hetzelfde als wij. Dat het triest was maar dat het zo ook niet meer kon. Zelf wilde ze nog een keer gedag zeggen, dus vanmiddag kwam Ro met haar naar het ziekenhuis. Het was een goed afscheid zo en alsof hij het toch heeft meegekregen (je gaat toch weer twijfelen) is hij vanavond ingeslapen en kregen we een telefoontje van de zuster.
Het doet pijn en het wordt nog een moeilijke tijd, maar opluchting overheerst dat hij eindelijk rust heeft.

Allemaal nogmaals heel erg bedankt voor het medeleven. Het heeft me zo'n goed gedaan om alle lieve reacties en mailtjes etc te horen/lezen, ook al heb ik nog niet de kracht gehad om jullie persoonlijk te bedanken.

pfffff

En het ademt maar door.... ben alleen maar zo boos dat het niet voorbij mag zijn....

Oneerlijk

Wat een rollercoasterride. Ik moet even denken hoor, deze afgelopen dagen zijn aan me voorbijgetrokken zonder echt te registreren...

Na de tweede test was duidelijk dat Dirk er niet meer was. Zodra hij van de slaapmedicatie afgehaald werd ging hij in een constant insult. Wakker worden is dus geen optie. Gevolg... we mochten hem laten gaan. Gisteravond om 5 uur hadden we onze afscheid genomen. We hadden er vrede mee, het was goed. Ook Ger was tevreden met haar afscheid. De beademing kon eraf. Het zou niet al te lang duren zei de arts, hij was zo zwak.
Nou daar hadden we het lekker mis zeg!
 Pat en Ger wilden niet meer bij hem zijn, konden dat niet aan. Ik wilde ook liever niet, Ro en Suzanne gingen erbij blijven zodat hij niet alleen hoefde te sterven. Na een poos ben ik gaan kijken en wat bleek, hij ademde gewoon door! Bloeddruk ging wel wat omlaag, maar niet veel, hartslag super stabiel, zuurstof 99 procent, ademhaling 20 p/m. En dan.... afwachten. Heeeeeeel lang afwachten.... Wat een HEL. Ik wens het mijn ergste vijand niet toe.
In het begin zeg je zachtjes ga maar lekker, het is goed, je wrijft over zijn bolletje, maar naarmate de uren verstrijken en er geen verandering is, gaat er een knop om. Je kunt gewoon zelf ook niet meer aanzien dat hij daar ligt. Het gaat nergens meer over, hij is er niet meer, er is geen toekomst, maar er mag niets gedaan worden om hem te helpen.
Midden in de nacht hebben de zusters hem verschoond en anders gelegd en eindelijk zakte zijn bloeddruk en ademhaling. Als er een bepaalde waarde onder de 30 zou komen 'zou het snel gaan'. Nou hij is tot de 31 gekomen en weer opgeklommen tot 48 in een paar uur! Bizar. Onwerkelijk. Belachelijk. Dit is gewoon niet normaal meer. Maar nee er mag niets actiefs gedaan worden. Zusters hebben nog zijn medicatie verhoogd, dokters kwamen en gingen, morfine ietsjes omhoog. Kunnen jullie echt niets anders doen om hem te helpen? Nee, hij lijdt geen pijn, wij mogen niets. Verleg/verschoon hem nog eens: Alle waardes OMHOOG! Mijn God!
Het enige dat er gebeurd is dat zijn longen zuurstof opnemen en daardoor knijpt zijn hart samen. De bloeddruk is te laag om echt daadwerkelijk iets rond te pompen, zijn lichaam verbruikt niets, heeft de laatste dagen voeding gekregen en er zit nog 20 liter vocht onder zijn huid, ook antibiotica en medicijnen  zijn er vollop ingepompt, dus voorlopig zal hij ook niet aan een ontsteking of iets dergelijks bezwijken. Hij is in winterslaap en gaat gewoon door.

Inmiddels is het alweer ochtend, 15 uur verder. Ger en Pat naar huis gestuurd en de zuster vertelde dat ze slecht nieuws had, ze moesten hem overplaatsen naar een andere afdeling, zij konden niets meer doen en hadden het bed nodig. Logisch. Het enige dat wij drieen dachten was alleen maar "ga!" in godsnaam ga, blaas je laatste adem uit en ga... Maar nee, ook de overplaatsing ging van een leien dakje. Hij heeft nu geen monitors meer, geen beademing, geen slangetjes of vloeistoffen alles behalve slaapmedicatie en morfine is gestaakt, maar hij gaat gewoon door. We staan voor een compleet raadsel en zijn helemaal op.
Is dit nu Nederland? Is dit nu humaan? Je kunt niet eens meer waardig afscheid nemen, je wordt zelfs af en toe boos en kan alleen maar denken, blaas je laatste adem nou uit man! Het is klaar. Je hebt gedachten die je met jezelf niet kunt rijmen (geef mij die morfinespuit maar, waar is een kussen?)
We hadden er vrede mee, maar dit geeft zo'n bittere nasmaak. Waarom wordt hij niet geholpen? Is dit niet onnodig lijden? Wij vinden van wel....

update 2

Allereerst wil ik jullie allemaal heel erg bedanken voor het medeleven. De reacties, mailtjes en berichtjes doen ons goed.

Vanochtend bij het afbouwen van de slaapmedicatie kreeg m'n schoonvader een aantal insulten, waardoor hij weer terug aan de medicatie moest. Wat er eigenlijk idd op duidt dat hij teveel zuurstoftekort heeft gehad voor de reanimatie. De prognose is dus nog weer verslechterd (ik weet niet wat het ervoor was, maar ook drie keer nix volgens mij) en eigenlijk hebben we al in gedachten afscheid genomen. Dit komt niet meer goed, dat weten wij ook wel. Zijn nieren doen nagenoeg niets, hij houdt alle vocht vast, maar naar de organen kijken ze nu niet eens. Dat is ondergeschikt. Daarbij ging zijn temperatuur weer omhoog, dus misschien ook weer koelen om koorts tegen te gaan.
Maar ze mogen nog niet zeggen dat het te laat is.
Morgen moet de neuroloog dus weer kijken hoe zijn hersenfunctie is, misschien weer een scan doen en wat daarna de precedure is weten we niet. We hopen dat hij dan van de beademing en alles af mag, want wat kan hier nog voor goeds uitkomen? Zoals de artsen het zeiden... op een schaal van gezond naar hersendood ziet het er heel erg somber voor hem uit....
Maar zelfs als hij wel wakker had geworden, dan is het een trieste zaak. Zijn lichaam is gewoon op. 50 Kilootjes, zo'n verzwakt spijsverteringskanaal met ontstekingen, zijn nieren die haast niet lijken te werken en net een hartstilstand overleefd... het is wel duidelijk zo....
Te triest, te vroeg, te onverwacht. Allemaal nog te onwerkelijk....

update

Vanochtend ging het slecht met Dirk. Hij was erg aan het vechten tegen de coma en erg onrustig waardoor ze zijn bloeddruk niet goed stabiel konden krijgen. Of het nu bewust vechten is of alleen lichamelijk, wie zal het weten? Maar met andere medicijnen hebben ze hem weer rustig kunnen krijgen, alleen zal het dan misschien wel langer duren om hem wakker te krijgen, als hij al wakker wordt.
Als je hem ziet liggen met zijn 50 kilootjes dan breekt je hart. Zo'n hoopje mens, zo fragiel. Verschrikkelijk. Hoe moet dat ooit nog iets worden? Hoe moet dat ooit weer een mens zijn?
Hij heeft heel veel vocht toegediend gekregen, maar er komt nog niets uit. Hebben zijn nieren het al opgegeven?
Ik hoop zo dat hij van dit alles niets meekrijgt. Als er iets is wat hij vreselijk vind is het kou, als je m dan zag liggen op die koude mat met al die ijskoude compressen om zich heen, dan weet je gewoon dat het voor hem de hel op aarde is. Ik kon vannacht aan niets anders denken dan dat ie het zo vreselijk koud zou hebben. Toen hij nog niet volledig onder zeil was was hij ook zo aan het bibberen...
Hij lijkt wel reactie te hebben als Ger m aanraakt, dan zie je zijn hartslag veranderen, maar of dat een reactie is of bewust, wie zal het zeggen. Je wilt ook zo graag dat het betekenis heeft, je wilt zo graag dat ie er nog is.
Naast hem ligt een vrouw met precies hetzelfde, die zou vandaag wakker hebben moeten worden, maar ze komt niet bij...
we hebben eigenlijk niet veel hoop en bereiden ons heel erg voor op het ergste....

klote...

Afgelopen maanden ging het niet zo goed met mijn schoonvader. Vorige week werd hij opgenomen en bleek dat er een flinke ontsteking in zijn twaalfvingerige darm zat waardoor hij zoveel pijn had. Na een week in het ziekenhuis, een dietiste die m weer wat meer op gewicht kreeg en wat hoop voor de toekomst mocht hij vrijdag naar huis.
Van het weekend kreeg hij ontzettende diarree, maar het ziekenhuis vertelde dat hij maandag naar de huisarts moest gaan. Maandagochtend werd hij wakker om weer over te geven en voelde hij zich niet goed. 112 Gebeld, maar toen mijn schoonmoeder op de ambulance wachtte beneden hoorde ze ineens geen reactie meer op haar vraag of het nog ging. En weg was hij.
In paniek belde ze m'n schoonzus en mij, Mattje helemaal in paniek toen hij merkte dat oma het was en waarom, ik in paniek, wat moet je doen?? Pat gebeld die al op de snelweg zat, m'n moeder gebeld dat ze moest komen voor de kids, Ger weer terug gebeld, maar die prevelde alleen maar dat het al te laat was, dat ie weg was. School gebeld met twee huilende kids op de grond ingestort dat we niet zouden komen, weer terug gebeld naar Ger of er al iemand was, maar die gaf geen antwoord meer. Weer gebeld en toen eindelijk Ro aan de telefoon dat de ambulance broeders bezig waren en er een tweede ambulance onderweg was.
Uiteindelijk hebben ze weer een hartritme gekregen, ma was hier vlak na Pat, wij naar het ziekenhuis (hij werd naar het Maasstad gebracht), toen we er bijna waren zagen we ambulances voorbij racen. Jezus, wat ga je dan door de grond zeg. Afschuwelijk...
Het duurde een eeuwigheid voor er nieuws was. Hij is gedotterd en er is een stent ingebracht, vermoedelijk heeft het allemaal niets met zijn alvleesklier en twaalfvingerige darm te maken en was het een op zichzelfstaand hartinfarct. Omdat hij zo lang weg is geweest gingen ze hem koelen tot 33 graden, dan werd hij 24 uur in coma gehouden en dan wordt hij weer opgewarmd en hopen we dat hij weer wakker wordt en dat hij geen hersenfunctieverlies heeft. Maar dat wordt pas morgen... op zijn 65ste verjaardag.... mijn God...

voorjaarsvakantie